Bizikletan darrai denborak, gozo baina gelditu gabe. Lehengo batean, Thames ertzera bidean, norbaitek esan zidan bidea bera helmuga baino garrantzitsuagoa dela sarritan, bidea bera dela eder eta berezi. Pedalei gogor eragiteko gogoa bikoiztu zitzaidan, iparrorratza noruntz gurpilak haruntz zuzenduta. Bidea bera omen da berezi, eta agian horrexegatik elkartu ginen biok egoera ezezagun bezain eroso hartan hiriko kaleetan barrena galdera-erantzunen jolas sinbiotikoan. Gurpila norberak bere aldera tinko zuzenduta, bidean gurutzatu genuen elkar, Londresen, eta bertan egin geldialdia: jakinmina eta misterio fantasiosoa, oraina eta kasualitatea bidearen edertasuna apreziatzeko gai denaren betaurrekoetatik.
Pedalei eragin eta bizikletan darrai denborak, gozo baina gelditu gabe.
Haurtzaroko zipriztinek bustitzen dituzte paretak tarteka, egun berdeetan.
Lore nahasi usaina, eguzkiaren kolorea, airearen fintasuna…
Nostalgia haur bihurtu eta korrika hasten da, belarretan etzaten da, kilker zuloak zirikatzen ditu, prismaren bestaldeko fantasian galtzen da.
Behinolako egun berdeek bustitzen dute tarteka nostalgia, eta bera mugigaitz geratzen da, zipriztinek deforma dezaten.
Soka modu komikoan eusten zuen arropak estaltzen zuen eguzkia. Horregatik sartzen zen argia egongelan hain gozo, gozoegi, horiegi. Galtza, alkandora eta galtzerdien kaos zintzilikatuak pelikula bateko eszenatoki bohemioa zirudien, desorden prestatuegia. Argitzen zuenaz gehiegi kezkatu gabe -berari bost ohe desegina, odol putzua edo aulki bakartia argitu-, besaulkian eserita egote hutsagatik soldata irabazia balu bezala zegoen eguzkia egongelan: hori baina axolagabe.
Ziurrenik, ez zukeen hark ezer sakonik esango egongelan sartutakoan; eguzkiak bulegoko paperekin pilatxoa egin eta etxeratzekotan zirudiela baino ez. Baina egiatan, kamera atera eta anabasa ordenatuegi hori harrapatuko zukeen gustura, harrapatu eta bereganatu.
Horrexegatik eta horretarako zintzilikatu nituen arropak bera iritsi aurretik alderik alde sokan, eta arrazoi beragatik zintzilikatu nuen eguzkia ere beheranzko zeru margotuan.
Agian ez duzu horrelakorik irakurri nahi eta, beraz, ez dizut kontatuko.
Hiriak gordindu egiten du eta garena baino animaliago bihurtu. Eboluzioaren legea eta biziraupenaren dialektika ohianean bezalakoxeak dira hemen: ahulak dira erortzen lehenak, asfaltoak irensten ditu (edo horma hotzek, edo moketak berak, erabili gustukoen duzun metafora). Eta jakina denez, eguraldiak ez du eskuarki eszena odoltsua arintzen laguntzen, alderantziz, armiarma sarerantz bultzatzen du eulia azpikeriaz.
Baina agian ez duzu jakin nahiko eta, beraz, ez dizut kontatuko.
Delirioak eta etsipenak eragindako ilusioak fabrikatu genituen elkarrekin: te bero bat, hondartza eguzkitsu eta beroegi bat… Eta herrenka, oinak minbera ta begiak malkotan, korrika ekin genion bideari. Egoera kafkianoa zen erabat: Londreseko kale elurtuetan barrena gauez, ezezagun batekin korrika…
2008/12/19 Bertigoa sentitu nuen bi alditan.
Lehenengoa:
Goizeko 7ak. Autobusak automatak daramatza goizeroko puntutik goizeroko puntura. Baten bat aldamenekoaren zapatei begira, eta besteren bat nire maleta eusteko ahaleginak analizatzen. Gainerakoak begiak itxita, norbaitek bortxaz ohetik atera, bahitu, eta bertan utzi balitu bezala. Autobusaren martxa automatikoen soinua, eta gainerakoan isiltasun urbanoa, hilgarria ia.
Bigarrena:
Metroa gelditu egin da erabat bost bat segundoz, eta jostailu zatiaren barruko panpinak izozturik begiztatu ditut, mugigaitz. Batzuek begiak gorriegi dituzte, eta gainerakoek egunkaria eskuan (intelektualenek berriak; gainerakoek “Metro”). Ez dirudi inor horretaz jabetu denik, baina benetako panpin bihurtuak daude, eskaiolazko eta hauskor. Eskerrak halako batean altabozetako emakume ahotsak “This is South Kensington” esan eta paralizatutako hiria berriro ere martxan jarri duen.
